το σχολείο και τα παιδιά μας

Επιτέλους τελείωσαν τα σχολεία! Και τώρα? Τί κάνουμε τώρα?
Ριλάξ ή εντατική προετοιμασία για την επόμενη τάξη; Αν ρωτούσαμε ένα παιδάκι, σίγουρα θα έφριτε με τον τρόπο λειτουργίας του μυαλού των μεγάλων. Πάντα κοιτάμε το μετά και δε βλέπουμε το τώρα.
Το ξέρω, το ξέρω, αλλά τί να κάνω δεν ξέρω.
Και συνεχίζω.
Επίσης ενώ φαντάζει επιτακτική ανάγκη η προετοιμασία του πρώτου παιδιού της οικογένειας, δεν ισχύει το ίδιο για το δεύτερο. Πάνω σε αυτό κυρίως προβληματίζομαι, καθώς δε θέλω να επιφορτίσω το πρώτο μου παιδί με τις δικές μου ανασφάλειες και άγχη.
Το δεύτερο συνήθως έχει παραπάνω ελευθερίες, λιγότερη πίεση για τα μαθήματα, για τις εξωσχολικές δραστηριότητες, και όμως, παρόλα αυτά, τα πάει καλύτερα, λόγω της προετοιμασίας του πρώτου. Το βρίσκει διασκεδαστικό να επιδίδεται σαν παιχνίδι στη μάθηση γραφής ανάγνωσης ή ότι άλλο, αφού δεν είναι η ηλικία του, οπότε το άγχος της καλής επίδοσης δεν υπάρχει. Είναι επίσης διασκεδαστικό να ανταγωνίζεται το μεγαλύτερο και να δείχνει με καμάρι τα επιτεύγματά του, τα οποία όσο λιγότερα και να είναι, προκαλούν το θαυμασμό, γιατί "δεν είναι η ηλικία του, αλλά για δες τί καταφέρνει!!!!". Αποτέλεσμα: ανεπτυγμένη αυτοεκτίμηση και συμπέρασμα μεγάλη αυτοπεποίθηση που φέρνει και καλές επιδόσεις.
Αναρρωτιέμαι άν θα καταφέρω να βάλω αυτούς τους όρους, "παιχνίδι, έλλειψη πίεσης, ενθουσιασμός με την όποια πρόοδο, ενίσχυση της αυτοεκτίμησης" στην εκπαιδευτική διαδικασία και του πρώτου μου παιδιού.
Κάθε φορά πάντως που θα το ξεχνώ, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα ξαναδιαβάζω τα παραπάνω λόγια για να αλλάζω πρόσωπο.